سایت در حال طراحی است. با تشکر از صبوری شما
  • ارزیابی ریسک هاي توسعه فناوري تجهیزات صنعت نفت و گاز (نمونه مته هاي حفاري)

    بومی سازي فناوري هاي پیشرفته و راهبردي صنعت نفت و گاز، یکی از اولویت هاي کلیدي صنعت نفت کشور در طـول یـک دهـه اخیـربوده است. از آنجایی که هزینه توسعه فناوري در بخش تجهیزات صنعت نفت بسیار زیاد است، شناسایی انواع ریسک­هاي موجـود در ایـن پروژه ها، کمک زیادي به سرمایه گذاران و توسعه دهندگان فناوري در این حوزه می کند. این پژوهش تلاش دارد تا به ایـن سـؤال اساسـی پاسخ دهد که ریسک هاي توسعه فناوري تجهیزات در صنعت نفت و گاز با تأکید بر مته هاي حفاري چه هستند. براي پاسخ به این سـؤال کلیدي، از طریق مرور ادبیات و مصاحبه با متخصصان و صاحب نظران در حوزه توسعه فناوري مته هاي حفاري، 38 ریسـک، شناسـایی و در پنج بعد ریسک هاي نهادي و قانونی، فناورانه، بازار، مالی و عملیاتی طبقـه بنـدي شـدند. بـه منظـور ارزیـابی ایـن ریسـک هـا از روش تجزیه تحلیل عوامل شکست و آثار آن FMEA)) استفاده شد و براسـاس سـه شـاخص شـدت تأثیرگـذاري، احتمـال وقـوع و احتمـال شناسایی، اولویت هر یک از ریسک ها احصاء شد. از میان آن ها پنج ریسک به عنوان ریسک هاي با عدد اولویت ریسک بالاتر ارزیـابی شـد.

    لزوم ارائه ضمانت نامه هاي با مبالغ زیاد، عدم موافقت شرکت هاي بهره بردار با تست آزمایشی محصـول داخلـی و تغییـرات شـاخص هـاي اقتصاد کلان، از مهم ترین ریسک هاي شناسایی شده بودند. ارائه تسهیلات مناسـب بـه منظـور صـدور ضـمانت­نامـه بـراي شـرکت هـاي توسعه دهنده مته هاي حفاري و ایجاد محیط هاي واقعی براي تست نمونه هاي اولیـه و محصـولات نهـایی، از مهمتـرین پیشـنهادها بـه سیاستگذاران هستند. همچنین حصول اطمینان از حداقل تقاضاي شرکت­هاي بهره بردار پیش از ورود به فرآیند بـومی سـازي و دقـت در انتخاب شریک خارجی براساس توان تخصصی، اهداف و سابقه قبلی آن، از مهم ترین پیشنهادها به مدیران شـرکت هـاي توسـعه دهنـده مته هاي حفاري اند.

  • ارزیابی ریسک هاي توسعه فناوري تجهیزات صنعت نفت و گاز (نمونه مته هاي حفاري)

    بومی سازي فناوري هاي پیشرفته و راهبردي صنعت نفت و گاز، یکی از اولویت هاي کلیدي صنعت نفت کشور در طـول یـک دهـه اخیـربوده است. از آنجایی که هزینه توسعه فناوري در بخش تجهیزات صنعت نفت بسیار زیاد است، شناسایی انواع ریسک­هاي موجـود در ایـن پروژه ها، کمک زیادي به سرمایه گذاران و توسعه دهندگان فناوري در این حوزه می کند. این پژوهش تلاش دارد تا به ایـن سـؤال اساسـی پاسخ دهد که ریسک هاي توسعه فناوري تجهیزات در صنعت نفت و گاز با تأکید بر مته هاي حفاري چه هستند. براي پاسخ به این سـؤال کلیدي، از طریق مرور ادبیات و مصاحبه با متخصصان و صاحب نظران در حوزه توسعه فناوري مته هاي حفاري، 38 ریسـک، شناسـایی و در پنج بعد ریسک هاي نهادي و قانونی، فناورانه، بازار، مالی و عملیاتی طبقـه بنـدي شـدند. بـه منظـور ارزیـابی ایـن ریسـک هـا از روش تجزیه تحلیل عوامل شکست و آثار آن FMEA)) استفاده شد و براسـاس سـه شـاخص شـدت تأثیرگـذاري، احتمـال وقـوع و احتمـال شناسایی، اولویت هر یک از ریسک ها احصاء شد. از میان آن ها پنج ریسک به عنوان ریسک هاي با عدد اولویت ریسک بالاتر ارزیـابی شـد.

    لزوم ارائه ضمانت نامه هاي با مبالغ زیاد، عدم موافقت شرکت هاي بهره بردار با تست آزمایشی محصـول داخلـی و تغییـرات شـاخص هـاي اقتصاد کلان، از مهم ترین ریسک هاي شناسایی شده بودند. ارائه تسهیلات مناسـب بـه منظـور صـدور ضـمانت­نامـه بـراي شـرکت هـاي توسعه دهنده مته هاي حفاري و ایجاد محیط هاي واقعی براي تست نمونه هاي اولیـه و محصـولات نهـایی، از مهمتـرین پیشـنهادها بـه سیاستگذاران هستند. همچنین حصول اطمینان از حداقل تقاضاي شرکت­هاي بهره بردار پیش از ورود به فرآیند بـومی سـازي و دقـت در انتخاب شریک خارجی براساس توان تخصصی، اهداف و سابقه قبلی آن، از مهم ترین پیشنهادها به مدیران شـرکت هـاي توسـعه دهنـده مته هاي حفاري اند.

  • اصول اندازه گیری پتانسیل حفاظت کاتدی و تجزیه و تحلیل ان

    امروزه مزایای استفاده از گاز طبیعی بر هیچ کس پوشیده نیست. هزینه های استخراج، پالایش، انتقال و توزیع مواد نفتی و هم­چنین سهولت در استفاده، عدم اتلاف زمان جهت تهیه مواد سوختنی، هزینه پایین تر و …، تمایل مردم و دولت را به توسعه و استفاده از گاز طبیعی بیشتر نموده است.

    توسعه و گسترش روز افزون خطوط لوله انتقال و شبکه های توزیع گاز طبیعی در سطح کشور و هم چنین خطرات احتمالی ناشی از نشت گاز و انفجار ناشی از خوردگی خطوط لوله، کنترل بیشتر و دقیق تر اجرا و نگهداری خطوط انتقال و توزیع گاز را ضروری می نماید.

    اگرچه اقدامات پیشگیرانه متعددی جهت اجرای صحیح خطوط لوله انتقال و توزیع گاز طبیعی صورت می پذیرد لیکن حتی در دنیای پیشرفته امروز نیز تخریب های ناشی از خوردگی در خلال بهره برداری، بی وقفه ادامه داشته و عدم توجه به استانداردها و روش های مدون در پایش و کنترل خوردگی، زیان های اقتصادی، زیست محیطی و بعضاً انسانی بسیار کلانی را به بار خواهد آورد.

    مجموعه ای که هم اکنون در اختیار شماست شامل اطلاعاتی در خصوص مفاهیم خوردگی، اصول اندازه گیری پتانسیل و جریان حفاظت کاتدی و تجزیه و تحلیل آن، جهت ارزیابی وضعیت سیستم های حفاظت کاتدی با رعایت معیارهای پذیرش حفاظت کاتدی بر اساس روش های مندرج در استانداردهای روز دنیا می باشد. امید است با درک هرچه بیشتر مطالب و رعایت موارد ذکر شده، گامی در جهت حفظ سرمایه های ملی و جلوگیری از خسارات ناشی از خوردگی در صنایع نفت و گاز برداشته شود.

     

  • اصول اندازه گیری پتانسیل حفاظت کاتدی و تجزیه و تحلیل ان

    امروزه مزایای استفاده از گاز طبیعی بر هیچ کس پوشیده نیست. هزینه های استخراج، پالایش، انتقال و توزیع مواد نفتی و هم­چنین سهولت در استفاده، عدم اتلاف زمان جهت تهیه مواد سوختنی، هزینه پایین تر و …، تمایل مردم و دولت را به توسعه و استفاده از گاز طبیعی بیشتر نموده است.

    توسعه و گسترش روز افزون خطوط لوله انتقال و شبکه های توزیع گاز طبیعی در سطح کشور و هم چنین خطرات احتمالی ناشی از نشت گاز و انفجار ناشی از خوردگی خطوط لوله، کنترل بیشتر و دقیق تر اجرا و نگهداری خطوط انتقال و توزیع گاز را ضروری می نماید.

    اگرچه اقدامات پیشگیرانه متعددی جهت اجرای صحیح خطوط لوله انتقال و توزیع گاز طبیعی صورت می پذیرد لیکن حتی در دنیای پیشرفته امروز نیز تخریب های ناشی از خوردگی در خلال بهره برداری، بی وقفه ادامه داشته و عدم توجه به استانداردها و روش های مدون در پایش و کنترل خوردگی، زیان های اقتصادی، زیست محیطی و بعضاً انسانی بسیار کلانی را به بار خواهد آورد.

    مجموعه ای که هم اکنون در اختیار شماست شامل اطلاعاتی در خصوص مفاهیم خوردگی، اصول اندازه گیری پتانسیل و جریان حفاظت کاتدی و تجزیه و تحلیل آن، جهت ارزیابی وضعیت سیستم های حفاظت کاتدی با رعایت معیارهای پذیرش حفاظت کاتدی بر اساس روش های مندرج در استانداردهای روز دنیا می باشد. امید است با درک هرچه بیشتر مطالب و رعایت موارد ذکر شده، گامی در جهت حفظ سرمایه های ملی و جلوگیری از خسارات ناشی از خوردگی در صنایع نفت و گاز برداشته شود.

     

  • ام پی ال یا حداکثر خسارت محتمل

    هرگاه از بیمه گری خواسته شود که حق بیمه ریسک های فاقد تعرفه از قبیل طرح های مهندسی را مورد محاسبه قرار دهد، در وهله نخست تلاش خود را معطوف آن خواهد کرد که از کیفیت ریسک و خطرهای مرتبط با آن تصور دقیقی کسب نماید. پس مبادرت به ارزیابی ریسک و تعیین حق بیمه متناسب با آن خواهد نمود. به تعبیر ساده­تر، این سؤال را مطرح خواهد کرد که «این ریسک روی هم رفته از چه نوع است و چه حوادثی ممکن است اتفاق افتد؟»

    بیمه گران، به هنگام اتخاذ تصمیم راجع به سهمی از ریسک که مایل به نگهداری و تقبل مسئولیت مربوط به آن می باشند، مقدمتاً نسبت به مشخص کردن وضعیت ریسک از دو جهت اقدام می کنند: نخست با اتکاء به درجه خطر که در عین حال با کل مبلغ خسارات قابل پیش بینی در دوره بیمه تناسب دارد، ریسک را طبقه بندی کرده، سپس همّ خود را مصروف آن می­دارند که حداکثر مبلغ هر خسارتی را که احتمال وقوع دارد، یعنی «حداکثر خسارت محتمل» یا «ام پی ال» را محاسبه نمایند.

    بر همین قیاس، هنگامی که سهمی از یک ریسک به بیمه گر اتکائی پیشنهاد می شود، وی ابتدا خواستار کسب اطلاع از «ام­پی­ال» آن می گردد. سپس با تکیه بر صحت ارزیابی آن و در نظر گرفتن توان مالی و تعهدات جاری خود و نیز حدود مطلوبیت ریسک در مجموع، مبادرت به قبولی درصد مناسبی از آن می کند.

    محاسبه «ام پی ال»، هر چند بر مبنای اوضاع کلی حاکم بر ریسک صورت می گیرد، یک برآورد تخمینی شخصی است که در نهایت به رأی و نظر مسئول این کار بستگی دارد. چنانچه دو نفر کارشناس، هر یک به طور مستقل، به منظور تعیین «ام­پی­ال»، ریسک مشخصی را مورد ارزیابی قرار دهند، حصول نتایج متفاوت از این ارزیابی، امری کاملاً عادی تلقی می گردد. به جز تأثير عنصر انسانی، عوامل سنجش ناپذیر دیگری وجود دارد که ارائه تعریفی صریح از درجه احتمال و ایجاد یک مبنای دقیق برای «ام پی ال» ناممکن می سازد.

    خطا در محاسبه «ام پی ال» ممکن است نتایج وخامت باری را در پی داشته باشد. در صورتی که «ام پی ال» بیش از حد نازل در نظر گرفته شود، ممکن است پس از وقوع خسارت، بیمه گر یا بیمه گران اتکائی ناگزیر از پرداخت مبالغي باشند که از حدود معمول بین آنان بسی فراتر رود.

  • ام پی ال یا حداکثر خسارت محتمل

    هرگاه از بیمه گری خواسته شود که حق بیمه ریسک های فاقد تعرفه از قبیل طرح های مهندسی را مورد محاسبه قرار دهد، در وهله نخست تلاش خود را معطوف آن خواهد کرد که از کیفیت ریسک و خطرهای مرتبط با آن تصور دقیقی کسب نماید. پس مبادرت به ارزیابی ریسک و تعیین حق بیمه متناسب با آن خواهد نمود. به تعبیر ساده­تر، این سؤال را مطرح خواهد کرد که «این ریسک روی هم رفته از چه نوع است و چه حوادثی ممکن است اتفاق افتد؟»

    بیمه گران، به هنگام اتخاذ تصمیم راجع به سهمی از ریسک که مایل به نگهداری و تقبل مسئولیت مربوط به آن می باشند، مقدمتاً نسبت به مشخص کردن وضعیت ریسک از دو جهت اقدام می کنند: نخست با اتکاء به درجه خطر که در عین حال با کل مبلغ خسارات قابل پیش بینی در دوره بیمه تناسب دارد، ریسک را طبقه بندی کرده، سپس همّ خود را مصروف آن می­دارند که حداکثر مبلغ هر خسارتی را که احتمال وقوع دارد، یعنی «حداکثر خسارت محتمل» یا «ام پی ال» را محاسبه نمایند.

    بر همین قیاس، هنگامی که سهمی از یک ریسک به بیمه گر اتکائی پیشنهاد می شود، وی ابتدا خواستار کسب اطلاع از «ام­پی­ال» آن می گردد. سپس با تکیه بر صحت ارزیابی آن و در نظر گرفتن توان مالی و تعهدات جاری خود و نیز حدود مطلوبیت ریسک در مجموع، مبادرت به قبولی درصد مناسبی از آن می کند.

    محاسبه «ام پی ال»، هر چند بر مبنای اوضاع کلی حاکم بر ریسک صورت می گیرد، یک برآورد تخمینی شخصی است که در نهایت به رأی و نظر مسئول این کار بستگی دارد. چنانچه دو نفر کارشناس، هر یک به طور مستقل، به منظور تعیین «ام­پی­ال»، ریسک مشخصی را مورد ارزیابی قرار دهند، حصول نتایج متفاوت از این ارزیابی، امری کاملاً عادی تلقی می گردد. به جز تأثير عنصر انسانی، عوامل سنجش ناپذیر دیگری وجود دارد که ارائه تعریفی صریح از درجه احتمال و ایجاد یک مبنای دقیق برای «ام پی ال» ناممکن می سازد.

    خطا در محاسبه «ام پی ال» ممکن است نتایج وخامت باری را در پی داشته باشد. در صورتی که «ام پی ال» بیش از حد نازل در نظر گرفته شود، ممکن است پس از وقوع خسارت، بیمه گر یا بیمه گران اتکائی ناگزیر از پرداخت مبالغي باشند که از حدود معمول بین آنان بسی فراتر رود.

  • بررسی تخصیص مسئولیت ریسک های سیلان و فوران در قراردادهای حفاری دریایی

    از 150 سال پيش كه اكتشاف نفت آغاز شد، تاكنون پيشرفت هاي چـشمگيري در فنـاوري هـاي اكتـشاف رخ داده است، با وجود اين، هم اكنون نيز «حفاري» تنها روش تعيين قطعي وجود يا نبود مخـازن هيـدروكربني در سـازند است. با توجه به ماهيت حفاري و نبود اطلاعات كافي در حوزه مورد اكتشاف، ريسك هـاي پنهـاني در آن نهفتـه است. از جمله آن ها گمگشتگي گردشي گل حفاري است كه به سيلان و فوران منجر مي شـود. مـديريت ريـسك در قراردادهاي حفاري اكتشافي دريايي از اهميت ويژهاي برخوردار است. از مهم­ترين روش هاي مديريت ريـسك «بيمه» است. در مقاله حاضر ضمن بررسي تخصيص ريسك هاي سيلان و فوران بين اپراتور و پيمانكـار حفـاري، در سه دسته اصلي قراردادهاي حفاري مرسوم در بازار شامل قراردادهاي حفاري روزانه، كليد در دست و عمقـي، مشخص مي شود كه صرفاً بخشي از ريسك هاي موجود در عمليات با توجه بـه معيارهـاي بيمـه پـذيري از طريـق بيمه نامه هاي استاندارد در بازار ماهيت بيمه پذير دارند. ريسك سيلان در بيمه نامه­هـاي اكتـشاف و توسـعه انـرژي استاندارد پوشش داده نمي شود و ريسك فوران با تعريف خـارج  از كنتـرل شـدن  چـاه  در  بيمـه نامـه هـاي مـذكور بيمه پذير است.

منو اصلی